Woody Allen'ın hem yönetmenliğini hem de başrolünü üstlendiği 1979 yapımı Manhattan, siyah-beyaz görüntüleriyle New York'un büyülü atmosferini perdeye taşıyan bir başyapıttır. Film, televizyon yazarı Isaac Davis'in (Woody Allen) hayatını merkezine alır. Isaac, boşanma sonrası hayatını toparlamaya çalışırken, henüz lisede okuyan genç Tracy (Mariel Hemingway) ile bir ilişkiye başlar. Ancak hayatı, en yakın arkadaşı Yale'nin (Michael Murphy) metresi Mary (Diane Keaton) ile tanıştığında beklenmedik bir dönüşüm geçirir. Isaac, entelektüel ve kararsız Mary'ye karşı güçlü bir çekim hisseder ve bu durum, zaten karmaşık olan ilişkiler ağını iyice içinden çıkılmaz bir hale getirir.

Manhattan, sadece bir aşk üçgeni hikayesi değil, aynı zamanda modern ilişkilerin ikilemlerini, entelektüel kaygıları ve büyük şehir hayatının yalnızlığını derinlemesine irdeleyen bir eserdir. Woody Allen'ın keskin diyalogları ve mizahi dokunuşları, filmin dramatik unsurlarını dengeleyerek izleyiciye düşündürücü ve eğlenceli bir deneyim sunar. Diane Keaton'un performansı, Mary karakterinin çelişkili doğasını mükemmel bir şekilde yansıtırken, genç Mariel Hemingway'in naif ve olgun Tracy portresi filmin en dokunaklı yanlarından birini oluşturur.

Gordon Willis'in muhteşem siyah-beyaz sinematografisi, Gershwin'in unutulmaz müzikleriyle birleşerek filme zamanın ötesinde bir estetik kazandırmıştır. Manhattan, neden izlenmeli? Çünkü bu film, aşkın ve hayatın karmaşıklığını samimi, komik ve son derece insani bir dille anlatır. Woody Allen'ın New York'a olan aşkının bir beyaz perde manifestosu olan bu yapım, karakter gelişimleri ve diyaloglarıyla sinema tarihinde özel bir yere sahiptir. İlişkilerin geçiciliği ve kalıcılığı üzerine düşünmek isteyen her izleyici için vazgeçilmez bir klasiktir.